Radiografisch bestuurbare auto

De geschiedenis van Radiografische Auto’s

Kleine motors gebaseerd op nitromethaan zijn voor het eerst verschenen op de markt g rond het jaar 1940. In die tijd was er niet voldoende technologie om een schaalmodel wagen op afstand te besturen behalve aan een ‘tether’. Dat wil zeggen vast aan een kabel. Dit was om de bewegingen te beperken in het rijden een circels, ook wel “spin-dizzies” geheten).

Deze eerste voertuigen haalden een snelheid van zo’n 113 kmh. Aan het eind jaren 60 kwamen de allereerste Radiografische zenders beschikbaar. Daardoor werd het aansturen van de Servo’s mogelijk vanaf de zender. Hierdoor werd het mogelijk om modelbouw auto’s over een circuit te laten rijden, op een manier zoals een echte auto dat doet.

Een aantal van de eerste algemeen en commercieel beschikbare radigorafisch bestuurbare autos zijn rond midden 1966 gekomen, van het italiaansebedrijf Elettronica Giocattoli (El-Gi ) uit de Reggio Emilia. Hun eerste model was een 1:12 schaals Ferrari 250LM, die via de Engelse importeur Motor Books and Accessories, St. Martins, London te koop was via de Atkinsons Model Shop in Swansea. Het model werd daarna opgevolgd door El-Gi’s 1:10 Ferrari P4. De Ferrari P4 was voor het eerst te zien bij de Speelgoed Beurs van Milaan uit 1968.

Aan het eind van de jaren 60 begon het Britse bedrijf Mardave met hun eigen R/C Modellen op de markt te komen. Hun eerste modellen waren op destijds Nitro of Gas gebaseerd. Ze werden toen alleen nog lokaal verkocht.

Aan het begin van de jaren 70 waren er inmiddels verschillende producten beschikbaar op de markt, die door kleine bedrijfjes werden gemaakt in de Verenigde Staten. De meesten van deze bedrijfjes begonnen als zogehten Slotcar bedrijven. Ze besloten echter door de populariteit van de R/C auto’s om over te stappen naar de wereld van de radiografisch bestuurbare auto’s. Bedrijven die de overstap maakten waren onder andere Delta, Thorp, Dynamic, Associated Electrics, Taurus, and Scorpion. De meest populaire motor van die tijd was de K&B Veco McCoy.

In het jaar 1976 gaf de Japanse firma Tamiya, die gerennomeerd was om hun uiterst gedetailleerde model autokits, een serie uit van zeer gedetaileerde elegante road autos, die geschikt waren voor R/C, maar mechanisch erg simpel waren.

Ondanks dat ze deze redelijk duur waren, verkocht men ze als de spreekwoordelijke warme broodjes die over de toonbank vliegen. Tamiya begon daarom vrij snel met het produceren van meer modellen radiografisch bestuurbare auto. Ze waren zelfs de allereersten met een off-road buggie die met een echt vering systeem werd uitgegeven. Deze voortuitgang richting off-road zorgde ervoor dat er sprake was van een enorme groei in de populariteit van R/C. Men was nu immers niet langer beperkt tot gladde oppervlakten om op te rijden.

De “Sand Scorcher” en de “Rough Rider” waren de eerste echte Tamiya off-road voertuigen. Ze zijn allebei voor het eerst uitgegeven in 1979 en allebeide gebaseerd op de Strand buggie ontwerpen.

Tamiya produceerde de off-road modellen meer en meer, in steeds grotere getalen. Met werkende vering, rubberen banden en sterkere motors. En met profiel en gevariëerd gestylde buggy frames. Ze begonnen vervolgens ook met Trucks te produceren, waaronder de Toyoya HiLuk Pickup. Deze bezat een realistische 3 versnellingsbak. Hiermee werden de bladvering systemen geïntroduceerd op de markt.

Deze modellen waren allemaal erg realistisch, duurzaam, en makkelijk te bouwen. Ze waren simpel om te repareren en geschikt voor modificaties. Ze waren dermate populair dit voor een explosieve groei zorgde in de R/C wereld in het begin van de jaren 80. Hiermee werd de basis gelegd voor de huidige markt van radiografisch bestuurbare auto’s. Populaire modellen van Tamiya waren de “Grasshopper” en de “Hornet” (allebei strand buggies), en de “Blackfoot” en “Clodbuster” (monster truck modellen.)

De vroegste, eerste, modellen van Tamiya, en dan met name de off-road modellen, zijn nu veel gezochte modellen voor verzamelaars van R/C. Er worden soms bedragen voor betaald van $ 3.000,– voor ongebouwde modellen in originele staat. Tamiya erkent de populariteit van de betreffende modellen. Ze heeft ze daarom opnieuw uitgegeven in de periode van 2005 tot 2007. Met een paar kleine aanpassingen natuurlijk.

Het britss bedrijf Schumacher Racing was het eerste bedrijf dat een instelbare ball Differencieel ontwikkelde. Dat was in 1980. Hierdoorkwamen de bijna eindeloze instellingen beschikbaar voor alle denkbare verschillende omstandigheden.
In die tijd hadden de meeste on-road modellen nog een starre as. Off-road radiografische modellen hadden vaak een tandwiel differencieel.

Terug naar de homepage